Blog

  • Warszawa śladami Pacmana i Super Mario

    Warszawa śladami Pacmana i Super Mario

    Każdy spacer po mieście może być okazją do poszukiwania skarbów. Warszawa jest pod tym względem idealnym miejscem dla miejskich odkrywców. Wystarczy spojrzeć ciekawym okiem na całkiem niepozorne miejsca.

    Tak jak np. budynek przy ul. Francuskiej, gdzie jakiś czas temu wypatrzyłam żarłoczną roślinę z gry Super Mario. Nazywa się Piranha Plant i złowieszczo wyziera z zielonej rury z zamiarem zniszczenia naszego bohatera. W postaci biżuterii miejskiej wygląda jednak niesamowicie słodko.

    Piranha Plant_1

    Kilka miesięcy później natknęłam się na mozaikę grzybka z Mario przy ul. Hożej, a później napotkałam złowrogi wzrok Goomby przy ul. Sienkiewicza. Wreszcie któregoś dnia spojrzałam w górę na wiadukt kolejowy przy ul. Zamoyskiego. Przejeżdżam tamtędy codziennie, ale nigdy wcześniej nie zauważyłam, że i tam ukryła się mozaika z gry Super Mario – złota moneta. Byłam pewna, że tych skarbów jest więcej i chciałam mieć je wszystkie.

    Grzybek

    Na stronie http://puszka.waw.pl/ znalazłam jeszcze kilka lokalizacji. Niestety, kilka jest już nieaktualnych. Mozaika w postaci żółwia, którą kiedyś można było zobaczyć na budynku stacji gazowej przy ul. Ostrobramskiej, została zerwana. Tak samo jak mozaika, która miała się znajdować przy al. Solidarności 72 – nie mogliśmy tam jej znaleźć.

    Goomba 2

    Na szczęście uzbierało się aż 6 miejscówek, gdzie znajdziecie Mario Brosa w stolicy! Zamieńcie Warszawę w planszę w grze, eksplorujcie ukryte miejsca, zbierajcie grzybki i złote monety. Pomoże Wam w tym nasz mini-przewodnik po Mario-mozaikach:

    • Złota Moneta na wiadukcie kolejowym przy stacji Warszawa Stadion, w pobliżu stacji metra Stadion Narodowy. Mozaika jest bezpośrednio nad tunelem dla pieszych (ul. Zamoyskiego / Sokola, Praga Północ)
    • Kwiat-Pirania na budynku przy ul. Francuskiej 35. Strzelcie fotkę, by zabić drania! (Praga Południe)
    • Gwiazdka przy ul. Marszałkowskiej 28 nad Trasą Łazienkowską. Jest po stronie ulicy bliżej Kina Luna, można ją zobaczyć schodząc po schodach. Niestety, mozaika jest mocno poturbowana i dostrzeżenie w niej gwiazdki wymaga sporej wyobraźni 🙂
    • Niebieski Grzybek na rogu ul. Skorupki i ul. Hożej. Kilka kafelków odpadło, ale grzybek nadal jest widoczny i nieźle się trzyma
    • Mario przy ul. Chmielnej 33, na bocznej ścianie Kina Atlantic. Wizerunek Mario znajduje się dość wysoko i nie jest łatwo go zobaczyć ani sfotografować. Szkoda, że nie da się wejść na taras budynku Zodiak.
    • Goomba, czyli najczęściej spotykana forma przeciwnika Mario, ukrywa się nad tablicą z nazwą ulicy Sienkiewicza przy skrzyżowaniu z ul. Zgoda. Jest w genialnej formie!

    Znaleźliście wszystkie mozaiki? Mamy dla Was bonus w postaci Pac-Mana! Trzy kolorowe duszki spotkacie idąc aleją Szpitala Ujazdowskiego, przy Skwerze Kisielewskiego. Autorem instalacji jest Paweł Czarnecki, ten sam, który tworzył moje ukochane ceramiczne plasterki w ramach projektu „Do rany przyłóż” (pisaliśmy o nim tutaj).

    Pac Man

    Jeśli macie swoje tajne miejscówki z fajną biżuterią miejską lub znaleźliście więcej śladów Mario w Warszawie lub innym mieście, koniecznie piszcie w komentarzach! A dla wszystkich wielbicieli sztuki miejskiej i zabawnych projektów mamy coś specjalnego na koniec – kreskówkowy Zagrzeb i komiksowa Bruksela 🙂

     

  • Poszukiwanie flamingów na Sardynii

    Poszukiwanie flamingów na Sardynii

    Flamingii na Sardynii w drodze do ChiaNie pojechaliśmy na Sardynię ze względów kulinarnych, choć często to one decydują u mnie o wyborze kierunku na wyprawę. Nie chodziło też o piękne plaże i różowy piasek na słynnej Spiaggia Rosa. Tym bardziej, że można go podziwiać tylko z pokładu statku w towarzystwie niemieckich emerytów. Chodziło tylko i wyłącznie o dostojne, różowe ptaszyska, które na Sardynii występują w wielu miejscach i dużej ilości – flamingi.

    O zobaczeniu na własne oczy flamingów marzyłam od dziecka. Nie przeszło mi to wcale, jak to często bywa z dziecięcymi marzeniami – na przykład nie marzę już o tym, by prowadzić sklepik z lodami 🙂 Flamingi mocno wdarły się w moją wyobraźnię. Żaden ciuszek, kocyk, kubek czy inny gadżet z ich wizerunkiem nie uszedł mojej uwadze.

    Był w tym wszystkim jednak mały szkopuł. Byliśmy w trakcie naszej 3-miesięcznej wyprawy rowerowej, a Sardynia do wysp przyjaznych rowerzystom nie należy. Szukając informacji o wyspie natknęłam się na bloga www.duzepodroze.pl, gdzie w przewodniku po Sardynii znalazłam taki fragment o przemieszczaniu się rowerem:

    W Internecie widziałam śmiałków przemierzającymi wyspę na rowerze, myślę jednak że przemieszczanie się tak na Sardynii to koszmar. Drogi są bardzo kręte i strome, więc o ile nie jesteście wyćwiczeni na trasach alpejskich, może być bardzo ciężko. Dużym problemem jest też zachowanie kierowców, którzy mkną szybko po drogach i trąbią na rowerzystów.

    Nic dodać, nic ująć. 20-kilogramowe sakwy nie ułatwiały nam wjazdów pod górkę. Jeżeli już to dodawały przyspieszenia przy zjazdach, które na szczęście się zdarzają (jak to w życiu bywa :)). No ale nie takie rzeczy się przechodziło, jak uzmysłowił nam pobyt na wyspie Cres. Dlatego po dwóch dniach na Costa Smeralda wyruszyliśmy na podbój Cagliari na południu wyspy.

    Sardynia_Costa SmeraldaCagliari i rezerwat Molentargius

     Cagliari, piękne choć dość senne miasteczko, jest otoczone lagunami. Pomiędzy nim a miasteczkiem Quartu Sant’Elena znajdziemy prawdziwą oazę dla ptactwa – rezerwat Molentargius, gdzie w latach 90. pierwsze flamingi postanowiły zatrzymać się na dłużej i przystąpić do dzieła prokreacji. Park powstał w miejscu dawnych wodnych poletek do wydobywania soli – salinas. Tysiące różowych flamingów zimuje tu korzystając z łagodnych warunków pogodowych Sardynii.

    Flamingi_MolentargiusDostać się do rezerwatu Molentargius rowerem nie było tak łatwo. Znajduje się on przy samej drodze szybkiego ruchu, od której stawy są oddzielone pasem wysokich trzcin. Długo szukaliśmy możliwości wjazdu na drogę (lub ścieżkę rowerową, która pod nią biegła). Ostatecznie wykonaliśmy kilka kaskaderskich skoków i z przebitymi przez kolce dętkami zmierzaliśmy na piechotę do rezerwatu, by zobaczyć upragnione flamingi.

    Molentargius spacerkiemCo jakiś czas migały nam w oddali, brodziły sobie w pewnej odległości od ścieżki i pasa trzcin. Za każdym razem wydawało nam się, że by się do nich zbliżyć, musimy podejść z drugiej strony. Gdy już tam się przedostaliśmy, znów mieliśmy wrażenie, że tym razem są bliżej naszej poprzedniej miejscówki. Na flaminga trzeba sobie zasłużyć! Po jakimś czasie zrozumieliśmy, że ptaki brodzą sobie pośrodku stagno, czyli stawu. W dodatku wydają się chodzić po wodzie…Okazało się, że woda w solniskach jest płytka nie tylko przy brzegach 🙂

    Flaming_Molentargius_nie tak różowyZastanawiałam się, jakim cudem flamingom jeszcze nie zbrzydło to miejsce, położone tak blisko drogi szybkiego ruchu? Tym bardziej, że ptaki są dość wybredne i nie tolerują hałasu. Być może już wkrótce w tych okolicach nie będzie tak łatwo ich spotkać. Zobaczymy…

    Park Molentargius jest czynny od maja do września w godzinach 8.00-20.00, a od października do kwietnia w godzinach: 8.00 – 18.00. Nasz host na Couchsurfingu, Santino, podpowiedział nam, że najwięcej można ich zobaczyć w kwietniu, kiedy wpadają w romantyczny nastrój. A już w okolicach maja wykluwają się małe pisklaki!

    Zatoka Chia

    Gdy Santino, zorientował się, że jesteśmy dziwni i mamy bzika na punkcie flamingów, polecił nam jeszcze jedną miejscówkę 🙂 Były to zatoki i laguny w okolicy miasteczka Chia, położonego ok. 50 km na południe od Cagliari. Nie wyobrażaliśmy sobie obrócenia tam i z powrotem na rowerach w jeden dzień – czuliśmy pokorę wobec sardyńskich dróg i wzniesień. Dlatego zaczęły się rozważania na temat innych środków transportu.

    Udaliśmy się do centrum informacji turystycznej popytać o autobusy i pociągi. Okazało się, że owszem, dojeżdżają, ale tylko do miasteczka. A my chcieliśmy zobaczyć okoliczne plaże i zatoki. Więc może samochód? Nuda. Skuter? Pani w centrum informacji szeroko otworzyła oczy: „Nie chcecie jechać na skuterze do Chia. Tam prowadzi droga szybkiego ruchu. Nie wiecie, jak potrafią jeździć na Sardynii”. Oj, wiemy. Łukasz już podjął decyzję. Następnego dnia wypożyczyliśmy skuter i rozpoczęliśmy drugie podejście do flamingów.

    Sardynia_skuterProsto z wypożyczalni wjechaliśmy na kilkupasmówkę. Ja wbijałam w Łukasza paznokcie i regulowałam prędkość piszcząc i krzycząc. Potem trochę się uspokoiłam, Łukasz niecnie to wykorzystał i przyspieszył, ale ja już podziwiałam dzikość wyspy i rozglądałam się w poszukiwaniu stawów z flamingami. Charakterystyczny zapaszek w powietrzu podpowiedział, że są blisko. Przedzieraliśmy się więc przez cierniste krzewy (norma na Sardynii, tu nie radzę chodzić „w krzaczki”) i upolowaliśmy kilka dobrych ujęć naszych różowych bohaterów. Kosztem zadrapań na nogach, ale warto było!

    Sardynia - przez cierniste krzewyDlaczego obecność flamingów można łatwo wyniuchać? Otóż im większy smrodek unosi się znad stagno, tym większe prawdopodobieństwo, że różowe ptaki tam będą. Ten zapaszek to zasługa glonów i mięczaków, którymi żywią się flamingi. Za pomocą zakrzywionych dziobów wydobywają je z wody, przecedzają i wcinają swój ulubiony pokarm. To jemu zawdzięczają też swój piękny różowy kolor! Flaming wie najlepiej, że jesteś tym, co jesz 🙂

    Flaming_MolentargiusNa wybrzeżu przy Chia eksplorowaliśmy wszystkie możliwe zatoczki, ale flamingów było niestety dużo mniej niż w parku Molentargius, a nawet niż po drodze. A jeśli nawet były, to w tak dużej odległości od nas, że potrzebny byłby teleobiektyw. Poszliśmy więc odpocząć na plażę, prawie dziką, totalnie pustą. Jak fantastycznie wygląda sardyńska plaża po sezonie! Szliśmy brzegiem morza patrząc na złożone parasole i leżaki i rozbijające się o brzeg fale. Nie było już tak upalnie, nawet miałam wrażenie, że deszcz wisi w powietrzu. Lato się kończyło…nasza wyprawa powoli też dobiegała końca.

    Kolaz_Chia_SardyniaP.S. Miałam rację co do deszczu. Złapał nas w drodze powrotnej do Cagliari. Zrobiło się zimno, a musieliśmy mknąć szybko, by zdążyć zdać skuter przed zamknięciem. W rezultacie jechałam owinięta szczelnie ręcznikiem plażowym 🙂

    Inne miejsca, gdzie można zobaczyć flamingi na Sardynii

    Jeśli macie zamiar spędzić urlop na Sardynii w innych miejscach niż Cagliari czy Chia, a chcecie zobaczyć flamingi, mamy jeszcze dwie sprawdzone przez naszych znajomych Couchsurferów miejscówki:

    Olbia – jedno z większych miast na wyspie, posiada lotnisko. Spędziliśmy tam jedną noc u Couchsurfera Matteo. Pokazał nam śliczne zdjęcia flamingów, które zrobił tam w okolicach marca-kwietnia. Wyglądało na to, że mógł podejść do ptaków naprawdę blisko.

    Laguna San Teodoro – to miejsce z kolei podają przewodniki po Sardynii, zaznaczając jednak, że nigdzie nie spotkamy tak wiele różowych ptaków, co w okolicach Cagliari. Laguna znajduje się na południe od Olbii. Uważamy, że warto spróbować!

    Jeśli macie swoje sprawdzone miejsca, gdzie można zobaczyć flamingi (nie tylko na Sardynii), piszcie w komentarzach 🙂 My w tym roku mamy zamiar ich poszukać też w Portugalii.

    Przygotowując tekst korzystałam z travelbooka po Sardynii autorstwa Agnieszki Fundowicz z serii „Bezdroża” wydawnictwa Helion.

     

  • 10 wskazówek, jak przygotować się do wyprawy rowerowej

    10 wskazówek, jak przygotować się do wyprawy rowerowej

    Sardynia_Cagliari_park z flamingami

    Styczniowe popołudnie, 2015 rok. Sączymy wino w knajpce przy Grand Place w Brukseli i snujemy plany na przyszłość. Ja jestem pewna, że chcę rzucić pracę, ale nie do końca wiem, co dalej. Łukasz marzy o kolejnej wyprawie rowerowej. Dodajemy 2 do 2 i powstaje niecny plan: rzucamy pracę, odkładamy pieniądze i na początku lipca wyruszamy na długą wyprawę rowerową do Portugalii.

    Styczniowe popołudnie rok później. Za nami dwie wyprawy rowerowe. W maju przejechaliśmy na dwóch kółkach Podlasie i Lubelszczyznę (700 km). We wrześniu, po 3 miesiącach na siodełkach, dotarliśmy z Warszawy do Cagliari na południu Sardynii (3000 km).

    Do Portugalii nie dotarliśmy. Jedziemy tam w tym roku. Wyprawa nauczyła nas, że nie zawsze trzeba sztywno trzymać się ustalonego celu. Zamiast tego cieszyliśmy się spontanicznością. Tym, że nie wiemy, dokąd zaprowadzi nas kolejny dzień. Rozmowami z ludźmi i zmienianiem tras pod wpływem ich sugestii. Życiem.

    „Nie zawsze trzeba się przedzierać do samego końca. Przecież można tak wiele napotkać po drodze.” Elias Canetti

    Pomyślałam, że początek roku to idealny czas na snucie planów i marzenia. Może już macie listę postanowień noworocznych. Całkiem możliwe, że jest na niej nieśmiertelna pozycja „zacząć ćwiczyć”, a obok „więcej podróżować”. Jeśli tak – co powiecie na wyprawę rowerową? A może macie taką wyprawę w planach, ale przeraża Was ogrom przygotowań i nie wiecie od czego zacząć? Postanowiliśmy podzielić się naszymi poradami. Jeśli macie do nas jakiekolwiek pytania – piszcie w komentarzach 🙂

    Słowacja. Namiot na polanie za Malym Lipnikiem

    Zaplanujcie budżet

    Budżet na wyprawę zależy od wielu czynników. Zanim zaczniecie planować, odpowiedzcie sobie na te pytania:

    • Ile orientacyjnie będzie trwała wyprawa?
    • Ile pieniędzy musicie przeznaczyć na przygotowania (rowery, sprzęt, odzież, obuwie, ubezpieczenie)?
    • Jaki standard wyprawy planujecie (noclegi w hotelach czy na polu namiotowym, jedzenie w restauracjach czy przygotowywane samodzielnie)?
    • Przez jakie kraje planujecie jechać i jakie są tam koszty życia w porównaniu do Waszych możliwości? Na Europę Zachodnią musicie mieć dużo większy budżet niż na np. Bałkany.
    • Czy jedziecie w szczycie sezonu? Wtedy ceny mogą być wyższe.

    Do ramowego budżetu dodajcie najlepiej jeszcze 20% na nieplanowane wydatki.

    My planowaliśmy jechać przez kilka dość drogich krajów (Słowenia, Włochy), ale duża część wyprawy prowadziła też przez Polskę, Słowację i Węgry. Mieliśmy trochę oszczędności, zaczęliśmy też intensywnie odkładać ok. pół roku przed wyjazdem. Naszą bazą noclegową był Couchsurfing i namioty, ale zdarzały się też noclegi w hostelach, pensjonatach, czy nawet w hotelu.

    Śniadania konsumowaliśmy na ławkach pod supermarketem, czasem w trasie na łące. Obiady jedliśmy czasem w przydrożnych budkach, czasem w restauracjach, bo chcieliśmy spróbować lokalnych przysmaków. Ale znamy też takich rowerzystów, którzy taszczą w sakwie podróżną kuchenkę gazową. Wtedy na pewno jest taniej i niewykluczone, że czasem bardzo się przydaje 🙂

    Chorwacja - postój pod sklepem

    Sięgnijcie po lektury

    Przed wyprawą byłam tak nakręcona, że chciałam przeczytać jak najwięcej relacji innych podróżników. Ostatecznie zdecydowałam się pochłonąć 3 książki, które bardzo polecam:

    • 2 tomy książki „Przez świat na rowerach w dwa lata” autorstwa Magdaleny Nitkiewicz i Pawła Opaski
    • „Świat na rowerze. Relacje polskich podróżników” z serii „Podróże niekonwencjonalne” wydawnictwa Bezdroża

    Pierwsza seria książek to relacja z dwuletniej wyprawy rowerowej autorów, ma formę pamiętnika opisującego niemal każdy dzień podróży. Książka wciągająca, czyta się bardzo dobrze. Jest też sporo zdjęć. Druga natomiast jest zbiorem relacji z wypraw w różne zakątki Europy i świata, od Szwecji i Szwajcarii, przez Wyspy Kanaryjskie i Afrykę, aż po Syberię i Mongolię. Każda relacja jest trochę jak odrębna książka – różni się styl podróżowania autora, wypowiedzi, sposób postrzegania świata. Być może dlatego od książki nie sposób się oderwać!

    Oprócz tego, że czytanie tych książek to czysta przyjemność, można tam znaleźć również dużo cennych wskazówek i zajrzeć za kulisy wyprawy rowerowej. Przekonamy się, jak wygląda codzienność rowerzysty na takiej wyprawie, jakie problemy mogą pojawić się po drodze. To też okazja do zastanowienia się, jak chcemy, by nasza wyprawa wyglądała i czy chcemy, by prysznic był luksusem czy codziennością 🙂

    Polska. Droga przez pustkowie

    Skompletujcie sprzęt

    Czego będziecie potrzebować? To nasza lista absolutnych must-have:

    • Lekki (około 15kg) rower trekkingowy lub górski z osprzętem wysokiej jakości (w przypadku marki Shimano sugerujemy co najmniej klasę Alivio). Warto rozejrzeć się na Allegro – gdy kupuje się rowery jesienią lub wczesną wiosną, model używany można dostać za 30-40% ceny nowego. Omijajcie jednak aukcje bez zdjęć ze zbliżeniem na korby i kasety – po ich stopniu zużycia najłatwiej jest rozpoznać, w jakim stanie jest rower.
    • Przedni i tylny bagażnik do montażu sakw: niezależnie od ilości bagażu, lepiej jest jechać z 4 małym sakwami, niż z całym ciężarem z tyłu – rower jest wtedy stabilniejszy.
    • Nieprzemakalne sakwy rowerowe. Polecamy polską markę Crosso. Oprócz sakw na bagażnik, bardzo poręczna będzie również przednia mała sakwa na kierownicę. Będzie można w niej trzymać podręczne przedmioty.
    • Namiot, który po złożeniu da się przytroczyć do bagażnika nad sakwami
    • Dobre rowerowe peleryny przeciwdeszczowe (długość do kolan, krój typu ponczo) – nawet jeśli nie planujecie zasuwać w deszcz, czasem może Was złapać w najmniej odpowiednim momencie.
    • Wygodne buty do jazdy. My mieliśmy po jednej parze nieprzemakalnych butów trekkingowych pod kostkę, ale większość czasu jechaliśmy w sandałach – najlepiej się sprawdzały w gorące dni. Odradzamy dedykowane obuwie rowerowe typu SPD, jako niepraktyczne na dłuższą podróż.
    • Mapy (elektroniczne lub papierowe, jak najbardziej aktualne). My korzystamy z darmowej nawigacji offline OSMAND dostępnej na urządzeniach z systemem Androidem. Nasz kolega polecał także aplikację Ride with GPS, która pozwala zaplanować trasę przejazdu tak, by uniknąć większych wzniesień.
    • Trochę elektroniki: przyda się power bank do ładowania baterii w komórkach czy innym sprzęcie, gdy będziecie spać na dziko. Tu nie ma co oszczędzać kupując no-name na Allegro. Te chińskie badziewia obiecują kosmiczne pojemości, w które nie ma sensu wierzyć. My zaufaliśmy marce Goal Zero, przy czym uprzedzamy, że do najtańszych nie należą. Grunt, że sprzęt spisał się idealnie i przyda się na kolejne wyprawy.
    • Najprawdopodobniej będziecie korzystać z nawigacji w smartfonie, więc warto wziąć dodatkowy aparat fotograficzny – żaden telefon nie wytrzyma doby bez ładowania przy jednoczesnym robieniu zdjęć i włączonej nawigacji. Łukasz kupił także action kamerkę, żeby kręcić krótkie filmiki.
    • Podstawowe narzędzia rowerowe i zapas dętek (po 2 na osobę, więcej można dokupić po drodze)
    • Oświetlenie. Czasem może się tak zdarzyć, że trzeba będzie gdzieś podjechać już po zmroku i potrzebne będzie dobre światło. Na przód musicie mieć mocną latarkę z diodą CREE i pojemną baterią typu 18650. My korzystamy z latarek chińskiej marki Ultrafire. Można je kupić na Allegro, ale jak chcecie dostać tanio najnowszy model, sugerujemy dx.com albo aliexpress.com i zakup prosto z Chin.

     Tutaj uwaga: LESS IS MORE. Pamiętajcie, że wszystko wieziecie w sakwach rowerowych. Wasz bagaż będzie Wam towarzyszyć na co dzień, a jadąc pod górę, będzie Wam ciążył jak nigdy dotąd.

    Słowenia_droga na Postojną

    Zacznijcie jeździć

    Dobrze, jeśli macie jakąkolwiek kondycję fizyczną. My nie jesteśmy z tych, co biegają codziennie na siłownię, ale od początku marca jeździliśmy każdego dnia rowerami do pracy w obie strony. Łącznie robiliśmy około 20 km dziennie. W weekendy też zdarzały się małe wycieczki rowerowe po okolicy. Nie mówimy jednak, że przed wyprawą potrzebny jest jakiś mega trening. Przez pierwsze kilka dni tyłek i tak będzie bolał. Na taką ewentualność dobre są spodnie z tzw. wzmocnieniem w kluczowych obszarach. Ale już po tygodniu najwygodniejsze będzie zwykłe “nierowerowe” ubranie bez pieluchy 🙂

    Zróbcie wyprawę na rozgrzewkę

    Dwa miesiące przed planowaną długą wyprawą, wzięliśmy 10 dni wolnego i pojechaliśmy na wyprawę-rozgrzewkę – 700 km po Polsce wschodniej. Nie nadszarpnęła ona naszego budżetu ze względu na super niskie ceny w tamtym regionie. Nocowaliśmy głównie w tanich agroturystykach i u znajomych. Wiele nas ta wyprawa nauczyła. Po pierwsze – wiedzieliśmy, że fizycznie damy radę. Po drugie – że dobre, aktualne mapy to podstawa. Po trzecie – że nie warto korzystać z nieutwardzonych tras proponowanych przez Google Maps, bo wywiodły nas na mokradła. Po czwarte – że nie ma sensu przeszacowywać swoich możliwości i zakładać przejechanie 90 km, gdy wyjeżdża się po godzinie 14.00 🙂

    Chorwacja_łóżko na plaży

    Ustalcie ramowy plan (i bądźcie gotowi na zmiany)

    Nie ustalaliśmy trasy kilometr po kilometrze i o większości rzeczy decydowaliśmy w ostatniej chwili. Wiedzieliśmy jedynie, przez które kraje chcemy jechać i które miejsca bardzo chcemy odwiedzić. Często wyglądało to tak, że podejmowaliśmy decyzję wieczór przed wyjazdem, a w możliwościach noclegowych orientowaliśmy się na miejscu (co czasem powodowało, że spaliśmy na dziko pod namiotem). Jak dokładnie musicie zaplanować wyprawę zależy od tego, czy chcecie mieć zarezerwowane noclegi w różnych punktach na trasie. Jednak wtedy wiele traci się na spontaniczności. Jest też presja związana z dotarciem na miejsce w określony dzień. Warto to przemyśleć.

    Sardynia_Costa Smeralda_namiot

    Pomyślcie o noclegach

    Naszą „bazą noclegową” był Couchsurfing i Warmshowers. To portale, na których podróżnicy oferują nocleg na zasadzie gościnności i wzajemności. Warmshowers to społeczność tylko dla rowerzystów na dłuższych wyprawach rowerowych. Pamiętajcie jednak, że oba te portale nie polegają na „darmowych noclegach”. To bardziej społeczność podróżników, którzy chcą sobie pomagać. Dlatego zanim sami kogoś poprosimy o nocleg, trzeba założyć tam konto, przyjmować gości u siebie i zbierać pozytywne referencje.

    Czasem zdarzało się nam spać również na polach namiotowych, na dziko, w pensjonatach, hostelach, a nawet hotelu (totalnie wyjątkowa sytuacja). W wielu krajach zdarzają się też bary specjalnie dla rowerzystów, gdzie na tyłach jest mini pole namiotowe i można tam przenocować za bardzo niską cenę (my znaleźliśmy taki nad Balatonem na Węgrzech).

    Spiszcie kontrakt z towarzyszem podróży

    Po próbnym wyjeździe rowerowym wiedziałam, że kontrakt jest niezbędny. Warto ustalić, ile kilometrów dziennie chcecie robić – te wartości różnią się w zależności od płci 🙂 Ustalcie, czy chcecie czasem zatrzymywać się w różnych miejscach na dłużej, czy wolicie jeść w restauracjach, czy spanie pod namiotami jest OK, na co wydajecie pieniądze i przede wszystkim – jaki jest Wasz priorytet podczas tej wyprawy. Czy jest to dotarcie do celu, dobra zabawa, skosztowanie wolności, poprawa kondycji? Kontrakt to dobry pretekst do przedyskutowania swoich oczekiwań PRZED KAŻDYM WYJAZDEM. Potem pozwala oszczędzić kłótni, nieporozumień i rozczarowań.

    Spakujcie się

    Spakujcie do sakw wszystkie rzeczy, które uważacie za potrzebne. Jeśli chcecie, możecie skorzystać z naszej listy, na podstawie której pakowaliśmy się na 3-miesięczną wyprawę rowerową. Gotowe? Teraz zmniejszcie liczbę ubrań, kosmetyków i butów o połowę. Pamiętajcie, że w razie potrzeby wszystko można kupić w trasie. Ja wzięłam za dużo i po drodze wyrzuciłam ok. 10 kg niepotrzebnych rzeczy.

    Cres_widoki z drogi pod górkę

    Dbajcie o lekkość

    W trasie nie kupujcie niepotrzebnych rzeczy. Jeśli chcecie kupić pamiątki lub książkę – to tylko pod warunkiem, że wysyłacie je w paczce do domu na najbliższej poczcie. Nas wyprawa nauczyła minimalizmu. Kupowaliśmy tylko to, co niezbędne. Nawet gdy miałam ochotę coś poczytać – korzystałam z e-booków lub kupowałam gazetę, bo nie było mi jej żal wyrzucić do kosza. Z książką nigdy bym tego nie zrobiła.

    Macie jeszcze jakieś pytania? Chętnie pomożemy. Piszcie w komentarzach 🙂

  • Chodź na Pragę #1: ceramiczne plasterki

    Chodź na Pragę #1: ceramiczne plasterki

    Większość naszych znajomych mieszka po lewej stronie Wisły. Praga (tu mam na myśli Pragę Północ, a nie Saską Kępę) budzi w nich ambiwalentne uczucia i makabryczne skojarzenia:

    Czy to nie na Pradze kogoś ostatnio zamordowali?

    Pewnie strach tu wychodzić wieczorami…

    I Ty się nie boisz tu mieszkać? Pełno żuli i szemranych typów.

    Fakt, nie szwendam się po Pradze sama późnym wieczorem. Ale nie robiłam tego także, gdy swego czasu mieszkałam w kamienicy na Hożej lub na dość skromnie oświetlonym osiedlu na Bielanach. A co do żuli – czasem któryś poprosi o drobne na napitek, ale jeśli ich nie dostanie, grzecznie przeprasza i życzy miłego dnia. Pełna kultura.

    Początkowo bardzo mi się tu nie podobało. Szare, ponure budynki, z których sypie się tynk, nędzne podwórka. Makabryła centrum handlowego zasłania mi widok z okna salonu, z drugiej strony mam widok na wątpliwej urody asfaltowe podwórko. W dodatku, gdy się tu wprowadziłam trwała budowa metra i cała Targowa była otoczona zieloną blachą. Było głośno i brudno.

    Teraz wszystko zaczyna wracać na swoje miejsce. Metro jeździ, a wejście na stację mam kilka kroków od mieszkania. Okolica też zrobiła się bardziej cywilizowana. Zielone blachy zniknęły, tłumy robotników też. Latem na Targowej pojawiły się nawet donice z kwiatami. Praga Północ złapała drugi oddech, a ja nabrałam ochoty, by eksplorować okolicę. Z coraz większą śmiałością rozglądam się na boki i w górę, nie boję się już zaglądać na praskie podwórka w poszukiwaniu ukrytych skarbów. Coraz bardziej doceniam to miejsce i widzę, że Praga jest idealna dla miejskich odkrywców.

    Do rany przyłóż_Targowa 70 (3)

    Przykład? Któregoś dnia wyszłam z domu i natknęłam się na ceramiczny plasterek w formie krzyżyka przyklejony na ścianie naszej kamienicy. Z chodnika prawie go nie widać, jest taki malutki i niepozorny, przycupnął sobie tuż za zielonym ogrodzeniem. Zaczęłam się zastanawiać, co on oznacza i po nitce do kłębka dotarłam do projektu warszawskiego artysty Pawła Czarneckiego „Do rany przyłóż”. Pan Paweł wpadł na pomysł upamiętnienia burzliwej i trudnej historii Warszawy poprzez metaforyczne zaklejanie ran budynkom, które były cichymi świadkami wojny. Opatrunki są wykonane z ceramiki. Część z nich nosi symbol warszawskiej syrenki, inne symbol Polski Walczącej, wypełniony czerwoną farbą niczym krwią, która ciągle sączy się z rany.

    Do rany przyłóż_Jagiellońska 9 (5)

    Dlaczego jeden z ceramicznych plasterków znalazł się na naszej kamienicy? Prawdopodobnie dlatego, że kamienica przy Targowej 70 to przedwojenny budynek (ukończony w 1928 roku), który przetrwał bez większych zniszczeń II wojnę światową. Okolicę ominęły walki Powstania Warszawskiego oraz niemiecki odwet za powstanie, który pogrążył w ruinie głównie lewobrzeżną część stolicy.

    Do rany przyłóż_Marcinkowskiego 7 (2)

    Gdzie jeszcze w okolicy Targowej znajdziemy ceramiczne plasterki? Można je odszukać na kamienicy wielorodzinnej przy Białostockiej 45 – to budynek jeszcze z 1914 roku. Jest bardzo zniszczony i do wysokości pierwszego piętra nosi ślady po kulach. Będą też na kamienicy przy ul. Jagiellońskiej 9. Na pierwszy rzut oka to bardzo zaniedbany obiekt, ale jeśli spojrzymy na nią cieplejszym wzrokiem, dostrzeżemy ślady dawnej świetności. Ślady po kulach pochodzą tu z jesieni 1944 roku. Dwa kolejne plasterki ceramiczne są na budynku przy ul. Marcinkowskiego 7, położonym w połowie drogi pomiędzy ul. Jagiellońską i ul. Targową. Niemal cała zabudowa tej ulicy pochodzi z początków XX wieku.

    Do rany przyłóż_Hala Mirowska

    Zainspirowani? Ceramiczne plasterki możecie odszukać również na Woli i w Śródmieściu (np. na budynku Hali Mirowskiej). Jeśli chcecie, mogę Wam podesłać adresy kilku budynków w tych dzielnicach, w których je namierzyłam. A może widzieliście je również w swojej okolicy i chcecie podzielić się adresami?

     

  • Historie Couchsurferów #1 – Aidos z Kazachstanu

    Historie Couchsurferów #1 – Aidos z Kazachstanu

    Aidos z Kazachstanu - gramy w planszówki!

    W nowej serii wpisów chcielibyśmy przedstawić Wam historie Couchsurferów, których przyjmujemy w naszym domu 🙂 Po pierwsze – sami nie chcemy zapomnieć o tym, jak fascynujących ludzi spotykamy na naszej drodze. Po drugie – być może zachęci to kogoś z Was do przyjmowania podróżników pod swój dach. Na pierwszy ogień idzie nasz ostatni gość, czyli Aidos z Kazachstanu.

    Jeszcze podczas naszej wyprawy rowerowej z Warszawy na Sardynię, z której wróciliśmy w październiku, ustaliliśmy nowe zasady przyjmowania podróżników (nie tylko Couchsurferów) w naszym skromnym domostwie. Wcześniej przyjmowaliśmy gości średnio raz w miesiącu. Zdarzały się miesiące, gdzie zapytań nie było tak wiele, a potem nagle w grudniu po południu zasypywała nas lawina wiadomości. Wyprawa rzuciła zupełnie nowe światło na Couchsurfing. Gdy byliśmy w trasie, akceptacja od Couchsurfera, szczególnie po kilku nocach przespanych na dziko i byle gdzie, wywoływała w nas ekstazę. Gdy zostawaliśmy u kogoś więcej niż jedną noc, na przykład w Budapeszcie, Zagrzebiu, Puli, Trieście czy Wenecji, czuliśmy się przez chwilę jak u siebie. Uzupełnialiśmy pokłady energii, mieliśmy nowych kompanów do rozmowy, głowy otwierały się szerzej. To zawsze jest super.

    Nauczeni doświadczeniem postanowiliśmy, że zasada numer jeden brzmi: przyjąć każdego, kto jest w długiej podróży. A że wiadomości dostajemy ostatnio co niemiara (nawet 10 dziennie), realizacja postanowienia jest dość trudna i nie zawsze starcza miejsca dla wszystkich. Mimo to pierwszeństwo zawsze mają i będą mieli podróżnicy z serwisu www.warmshowers.org, takiego Couchsurfingu dla rowerzystów na długich wyprawach. Jeśli chodzi o samych Couchsurferów, pierwszeństwo mają Ci w podróży dookoła świata rowerem lub autostopem.

    Miesiąc po powrocie oznacza dla nas przyjmowanie gości prawie bez przerwy. Czasem czuję, jakbym prowadziła hostel. Na przemian nawlekam poszewki na poduszki i nastawiam pranie. Bo pamiętam jak cudownie się czułam, gdy ktoś oferował nam pościelone łóżko z pachnącą pościelą. Jak w domu. Chcę, żeby każdy czuł się u nas tak samo dobrze.

    Zgodnie z naszym nowym kodeksem postępowania, nie wahaliśmy się ani chwili, gdy napisał do nas Aidos z Kazachstanu, który wyruszył niedawno w roczną podróż dookoła świata autostopem. W przypadku takich podróżników trzeba być elastycznym – może się zdarzyć, że przyjadą dzień wcześniej lub dzień później, bo nigdy nie wiadomo, czy uda się złapać stopa zgodnie z planem. Dlatego nie zdziwiłam się, gdy Aidos napisał, że postara się przyjechać do nas we środę, ale utknął nocą w Białej Podlaskiej i zapukał do naszych drzwi we czwartek koło 10. Wstyd się przyznać, ale przywitaliśmy go rozmemłani i w piżamach. Tłumaczymy sobie, że ciągle odsypiamy wyprawę 🙂

    Time to say goodbyeW sumie dobrze się złożyło, że byliśmy jeszcze przed śniadaniem, tak samo jak Aidos. Rano szybciutko złożył on swój miniaturowy namiot, rozstawiony gdzieś nad rzeką w Białej Podlaskiej i poszedł łapać stopa na Warszawę. Nie spało mu się chyba zbyt dobrze, mówił, że obudziły go bobry. Jak dla mnie w październiku jest za zimno na namiot. Na szczęście Aidos zaprezentował nam swój super ciepły i gruby śpiwór alpinisty i rozwiał nasze wątpliwości. Zjedliśmy razem śniadanie i zamieniliśmy się w słuch.

    Aidos pochodzi z miasta Karaganda, położonego na południe od stolicy kraju, Astany. Mówi lepiej po rosyjsku niż po kazachsku. W Karagandzie prowadzi swój biznes, ale niedawno zdecydował się go zostawić na rok pod opieką swojego przyjaciela i wyruszyć w roczną podróż autostopem dookoła świata. Przyjaciele doradzili mu, by założył bloga i opisywał na nim swoją wyprawę dzień po dniu. Bez większych problemów przejechał już Kazachstan, Rosję i Białoruś. Tam na stopa czekał nie więcej niż 15 minut. W Polsce sprawy trochę się skomplikowały – łapał kierowców na bardzo krótkie dystanse albo czekał nawet półtorej godziny. Po Warszawie planuje odwiedzić Toruń, Wrocław, potem jedzie do Niemiec na spotkanie z przyjacielem, a następnie do Portugalii. Tam ma zamiar wsiąść na statek do Ameryki Południowej. Aby nie płacić na rejs planuje zatrudnić się do pomocy na statku. Jeden z jego planów obejmuje też spędzenie miesiąca na Kubie i szlifowanie salsy kubańskiej. Zresztą jedno z pierwszych pytań Aidosa odnośnie Warszawy brzmiało: Gdzie można tu potańczyć salsę? 🙂

    Ja się nawet nakręciłam wspólne wyjście do klubu latino! Może bym coś sobie przypomniała, w końcu rok uczyłam się liniówki w Salsa Libre. Ale Łukasz był nieprzejednany. Zresztą tego wieczoru mieli do nas przyjechać jeszcze goście z Budapesztu – Pal i Melinda, więc postanowiliśmy na nich poczekać. Zaproponowałam planszówki (a jak!), a Aidos powiedział, że przyrządzi kazachski placek. Przy okazji zdradzę kolejną zasadę odnośnie przyjmowania gości – Węgrzy są zawsze mile widziani. Chcemy okazać wdzięczność za to, z jak cudownym przyjęciem spotkaliśmy się na Węgrzech podczas naszej wyprawy. Czyli „Polak Węgier dwa bratanki” w praktyce!

    Placek kazachski (niestety nie pamiętam nazwy!) wydaje się prosty w przygotowaniu, choć może to tylko pozory. Ze składników potrzebujemy mleka, mąki i szczypty soli. Pytałam Aidosa o proporcje, ale on to robił zupełnie na oko. Najpierw do miski wlał jakieś pół litra mleka, a potem dopełniał mąką i ugniatał, by się nie lepiło. Finalna konsystencja przypominała w dotyku miękkie ciałko 🙂 Później Aidos formował z ciasta nieduże kule i rozwałkowywał je ekstremalnie cienko. Placuszki smażyliśmy na patelni, po kilkanaście sekund na stronę, aż stały się rumiane i chrupiące. Naprawdę pyszne! My jedliśmy je z mlekiem skondensowanym i dżemem śliwkowym, ale myślę, że tak samo pyszne byłyby z mięskiem lub warzywami.

    Jemy kazaski placek

    Byliśmy ciekawi nietypowych kazachskich tradycji. Może jakiś sport narodowy? Aidos powiedział nam więcej niż chcieliśmy wiedzieć. Tradycyjna dyscyplina sportowa Kazachstanu to kokpar, czyli coś w rodzaju koziego polo. Jak to w polo, kluczową rolę odgrywają tu konie – w kraju jest ich pod dostatkiem i Kazachowie świetnie jeżdżą konno. Pewną rolę odgrywa też koza. Martwa. W zasadzie nie cała, tylko kadłubek kozy. Przed grą odcina się kozy głowę i nogi i następnie tak przygotowaną kozo-piłkę zawodnicy na koniach mają za zadanie wrzucić do czegoś w rodzaju kamiennej studni zwanej kazanem. Podobno sportu w tej ekstremalnej wersji już się nie praktykuje, ale poniżej można zobaczyć, o czym mowa. Brrr!

    https://www.youtube.com/watch?v=sIT3hODiccU

    Dowiedzieliśmy się też, że Kazachowie to naród herbaciarzy (tak się mówi?). W ciągu dnia Aidos potrafił wypić nawet osiem kubków herbaty, najchętniej z mlekiem. Tradycyjną herbatę w Kazachstanie pije się z masłem z mleka kobyły, ale nie mieliśmy takich specjałów o wątpliwych jak dla mnie walorach smakowych J Aidos wytłumaczył też, że w Kazachstanie, by okazać szacunek gościowi, proponuje się mu herbatę w małych filiżankach i robi częste dolewki. Pytam, czy popełniłam faux pas serwując mu herbatę w dużym kubku? Aidos wyjaśnił, że my się już znamy i nie musimy przestrzegać takich konwenansów. Zresztą dla niego herbaty im więcej, tym lepiej!

    Zabawne było też to, że mimo nieprzyjemnej, jesiennej aury, nasz gość nie był fanem komunikacji miejskiej. Jeśli widzieliście biegnącego przez Stare Miasto, Krakowskie Przedmieście i Nowy Świat twardego zawodnika w czapce i szaliku w niebiesko-żółtych kazachskich barwach, z nieschodzącym z twarzy uśmiechem, to był właśnie on! Po całym dniu takiego biegania, Aidos pełen energii wparował do centrum sportowego, gdzie wynajęliśmy stół do ping-ponga dla naszej piątki i rozegraliśmy turniej. Musimy przyznać, że Aidos był naprawdę dobry, ale tym razem palma pierwszeństwa w mini turnieju trzech narodów przypadła reprezentantowi Polski 🙂 Wybraliśmy się też na nocny spacer po Pradze, a nawet zwiedziliśmy kilka pubów w okolicy, by przekonać się, że w piątek bez rezerwacji ani rusz. Czyżby wszyscy przenieśli się z centrum na Pragę?

    Na ping pongu

    Smutno było się pożegnać po tych kilku dniach. Jesteśmy w kontakcie z Aidosem, bardzo podobał mu się Toruń i Wrocław, a w tym momencie jest w Austrii. Wszystkim, którzy chcą poczytać o jego wyprawie (i znają rosyjski), polecam bloga Aidosa: http://www.usebigspoon.blogspot.com

  • Indyjska uczta w Trieście. Buongiorno, Italia!

    Indyjska uczta w Trieście. Buongiorno, Italia!

    Przejście graniczne między Słowenią i Włochami znajdowało się na ścieżce rowerowej prowadzącej z Kopru do Triestu. Do Włoch wjeżdżało się przez kamienną bramę do raju, to było zdecydowanie najpiękniejsze przejście, jakie widziałam w życiu!

    Przejście graniczne

    Poza tym zarówno dla mnie jak i dla Łukasza jest to pierwszy raz we Włoszech. Nie mogłam się doczekać, by usłyszeć na ulicach ten język, jeść śniadania na słodko, pić zdecydowanie za dużo espresso i bezkarnie wcinać makaron jako pierwsze i drugie danie!

    Śniadanie w Trieście

    W Trieście znaleźliśmy dość nietypowego jak na Włochy hosta. Był to Rohit – student z Indii, który wkrótce wybiera się na staż aktuarialny do Monachium. Dopiero niedawno założył konto na Couchsurfingu, a już tak się wkręcił, że zaczął prowadzić otwarty dom. Pokazał nam kalendarz ze szczegółową rozpiską, kto przyjeżdża którego dnia. Jego mieszkanie było naprawdę spore, a do dyspozycji Couchsurferów oddał swoją i brata sypialnię, zadowalając się sofą w salonie. I kto tu jest Couchsurferem? 🙂 Było to bardzo miłe z jego strony i przez te dwie noce naprawdę solidnie odpoczęliśmy.

    IMG_4459

    Dzięki temu, że dom Rohita był praktycznie jak bezpłatny hostel dla Couchsurferów przyjeżdżających do Triestu, mogliśmy poznać wielu podróżników. Na przykład Filippo, Włocha z Florencji, który tańczy tango, Milenę z Turynu, która właśnie dostała angaż w filharmonii w Trieście i gra na wiolonczeli oraz Johna z USA, który przez rok mieszkał w Japonii. Gadało się nam doskonale, a Filippo dodatkowo doradził nam modyfikację dalszej trasy. Powiedział, żebyśmy olali Mediolan na rzecz Bolonii i Florencji, z której pochodził. W sumie – Mediolan to miasto dla zakupoholików, więc mogłabym przypadkiem obciążyć swój bagaż dodatkowymi kilogramami wydając pieniądze, których nie mam 🙂 Popatrzyliśmy wspólnie na mapę i ukształtowanie terenu (kluczowe!) i uznaliśmy, że jest opcja, by przedostać się w miarę płasko przez Apeniny jadąc z Bolonii do Florencji. Ufff…

    Piazza della Unita del Italia

    Ostatnio tak pokochaliśmy wspólne gotowanie z hostami, że postanowiłam robić to częściej. Od razu spytałam Rohita, czy umie gotować dania kuchni indyjskiej i okazało się, że jest w tym całkiem dobry! Zaplanowaliśmy prawdziwą indyjską ucztę: warzywne curry, palakpanir, czyli potrawkę z sera panir i szpinaku, a do tego ryż i chlebek naan! Już z samego rana przyłapałam Rohita na przyrządzaniu sera panir. I wiecie co? Okazuje się, że to całkiem proste! Wystarczy zagotować mleko i w momencie, gdy zaczyna się podnosić, wycisnąć sok z cytryny. Mleko zaczęło się rozwarstwiać, Rohit odlał wodę, a resztę przelał na czystą ściereczkę, którą zawinął i powiesił nad zlewem. Po kilku godzinach ser ostygł i nabrał odpowiedniej konsystencji. Był przepyszny w smaku, trochę przypominał mi ricottę.

    Wybraliśmy się na zakupy do pobliskiego supermarketu z wózkiem emeryta. Zajął się nim Łukasz, który od razu poczuł bluesa.

    Łukasz na zakupach

    W domu Rohit rozdzielił funkcje. Rzecz jasna on był szefem kuchni, a ja dorwałam się do pozycji sous-chefa 🙂 Kroiliśmy cebulę, pomidorki, ostre papryczki, blendowaliśmy szpinak, mieszaliśmy mąkę z wodą i jogurtem naturalnym, smażyliśmy czosnek na patelni. Kucharzy w sumie było pięciu, a więc nie dobiliśmy do pechowej szóstki! W sumie spędziliśmy w kuchni pewnie ze dwie godziny, bo wszystkie indyjskie dania są bardzo czasochłonne. Szczególnie chlebki naan! Po tym jak ciasto jest gotowe, trzeba uformować maleńkie placuszki i smażyć je z obu stron na suchej patelni, a następnie chwilę trzymać nad otwartym ogniem, by napompowały się jak małe poduszeczki. Chlebki układamy na stercie jeden na drugim i przedzielamy je warstwą masła, by się nie wysuszyły. Są naprawdę pycha!

    Poniżej podaję przepis na Palakpanir, który moim zdaniem wygrał w rankingu smaku. Proporcje dla 5 osób.

    Składniki: 500 gram szpinaku, 3 główki czosnku, 2 średnie cebule, 4 pomidory, 5 zielonych papryczek chili, przyprawy indyjskie, ser panir

    Przygotowanie: Wszystkie warzywa kroimy w drobną kostkę. Na patelni smażymy czosnek, następnie cebulę i dodajemy szczyptę soli. Następnie dorzucamy pomidory i zielone papryczki oraz przyprawy indyjskie. Szpinak blendujemy i wrzucamy na patelnię razem z resztą składników, a gdy robi się ciemnozielony, dodajemy pokruszony ser panir. Można doprawić chili do smaku. Najlepiej smakuje razem z chlebkami naan!

    Żeby nie było, że tylko siedzimy w domu i obżeramy się jak świnie, wyszliśmy też na całodzienne zwiedzanie Triestu 🙂 To nie jest typowe włoskie miasto. Można się tu poczuć także jak w Budapeszcie czy Wiedniu ze względu na secesyjną architekturę i pogmatwaną przeszłość. Miasto zostało przyłączone do Włoch dopiero w latach 50. XX wieku. Ogromną część życia spędził tu James Joyce, tutaj pracował nad powieścią „Ulysses”. Wstąpiliśmy na kawę do jego ulubionej kawiarni, która istnieje w mieście nieprzerwanie od 1900 roku. Błądziliśmy po gwarnych placach, wąskich uliczkach, odwiedzaliśmy kościoły. Podjechaliśmy też do zamku Miramar, cudnie położonego nad samym morzem, kilkanaście kilometrów za miastem.

    Może i Triest to nie jest oczywisty wybór dla kogoś, kto przyjeżdża do Włoch. Może i my też byśmy tu nie przyjechali gdyby nie fakt, że był po drodze ze Słowenii do Wenecji. Ale to nie jest miasto przez które tylko się przejeżdża. Zdecydowanie zasługuje na więcej. Dwa dni w Trieście to absolutne minimum. A jeśli ktoś ma wątpliwości czy to prawdziwie włoskie miasto, podaję ciekawostkę. James Joyce odwiedził wiele włoskich miast, łącznie z Rzymem, a do końca życia twierdził, że nigdzie nie czuł się tak bardzo we Włoszech jak w Trieście. Od siebie dodam jedynie, że to sama przyjemność zwiedzać miasto, w którym nie ma tłumu turystów 🙂 Polecamy!

     

     

     

  • Wielkie gotowanie w Puli!

    Wielkie gotowanie w Puli!

    Pula arenaPulę zdecydowanie zapamiętam jako jedno z najlepszych doświadczeń Couchsurfingowych na naszej trasie! Gdy Łukasz dał mi znać, że przyjmie nas miłośniczka kotów, nie mogłam się doczekać, by wyściskać miękkie, kocie futerko. Wiem, że brzmię jak stara wariatka, ale umieram z tęsknoty za naszym Rudzisławem i chyba niedługo szukając hostów na Couchsurfingu będę wpisywać „cat” jako słowo kluczowe 🙂

    Kochany Fredo

    Schronienie na dwie noce znaleźliśmy u Idelle, która była tak cudowna, że oddała nam swoją sypialnię z wielkim łóżkiem. Po kilku nocach na dziko zapomniałam, że można tak się wyspać! Kociak Idelle nazywa się Fred i jest rudym słodziakiem, od którego trudno się było odkleić. Mimo wszystko postanowiliśmy wyruszyć wieczorem na miasto, a Idelle pokazała nam najciekawsze miejsca i zabrała do swojej ulubionej lodziarni, która serwuje lody także dla psów 🙂

    Lody też dla psów

    To chyba jedyny lokal, jakiemu Idelle może zaufać. Gdy spytaliśmy ją o dobrą knajpkę z rybami na obiad, stwierdziła, że żadnej nie można uwierzyć. Po pierwsze, skąd możemy mieć pewność, że rybka będzie dobra? Można poprosić kelnera, by pokazał nam rybę przed przyrządzeniem. Idelle może się założyć, że przyniesie nam wówczas rybę na półmisku pięknie przyozdobioną warzywami, oczywiście zakrywającymi oczy. A to właśnie po oczach można stwierdzić, czy rybka jest świeża. A my, kompletni laicy, pewnie byśmy się na te warzywa nabrali.

    Pula_ArenaPostanowiliśmy, że następnego dnia na kolację przyrządzimy rybki sami. Idelle zaoferowała, że z samego rana pójdzie na targ rybny i wybierze najlepsze sardynki. Kilka wskazówek od Idelle, jak poznać, że rybki są świeże:

    – nie mają przekrwionych ani matowych oczu

    – oczy powinny być lśniące

    – gdy kładziemy rybkę na grillu, jej ogonek powinien się podnieść. Im wyżej się podniesie, tym jest świeższa

    Będziemy teraz mądrymi konsumentami rybek, którzy na każdym kroku chwalą się swoją ekspercką wiedzą 🙂 Już następnego dnia rano usłyszałam opowieści amerykańskich turystów, jak to byli w Puli w restauracji i kelner przyniósł im na półmisku rybę ozdobioną pięknie warzywami! Oni byli zachwyceni, ja uśmiechnęłam się z politowaniem. Cóż, nie każdy miał okazję przebywać z ekspertem!

    Sardynki

    Zakupy spożywcze dawno nie sprawiły mi takiej radości. Tym razem, zamiast jak codziennie kupować bułkę, serek, mrożoną herbatę i jakiś jogurt, mogliśmy zrobić prawdziwe zakupy, bo czekało nas wielkie gotowanie! Do rybki postanowiliśmy zrobić warzywne frytki według przepisu Basi Górskiej z Mamo zrób to SAMo, więc wybraliśmy się na targ po marchewki, pietruszkę i seler. A deser? Najpierw chciałam zrobić blok czekoladowy, ale nie można było nigdzie znaleźć mleka w proszku w opakowaniu mniejszym niż kilogramowe! Dodatkowo w zabójczej cenie ok. 35 złotych! Odpuściłam i zdecydowałam się na mus czekoladowy z jeżynami!

    Frytki warzywne

    Obładowani nieśliśmy tobołki do domu Idelle i nie mogliśmy się doczekać wieczornej kolacji! Łukasz zawzięcie obierał i kroił warzywka w słupki, Idelle szykowała sardynki pod bacznym okiem Freda (któremu dostało się kilka kawałków świeżej rybki), a ja szykowałam lemoniadę z cytryną, pomarańczami i miętą oraz jogurtowy mus z czekoladą. Nie wstawaliśmy od stołu przez kilka godzin, jak na prawdziwych biesiadników przystało. Deser zjedliśmy już resztkami sił i naprawdę żałuję, że człowiek nie ma dwóch oddzielnych żołądków na obiady i desery…

    Fredo gotowy do uczty

    Dla zainteresowanych podaję przepis na najprostszy na świecie deser czekoladowy z jogurtem greckim i owocami. Porcja dla 3 osób.

    Składniki: 450 g jogurtu greckiego, 1 duża tabliczka gorzkiej czekolady (najlepiej minimum 50% kakao), 150 g owoców (najbardziej pasują borówki, jeżyny, porzeczki lub truskawki)

    Przygotowanie: Czekoladę rozpuszczamy w kąpieli wodnej a następnie łyżką mieszamy z jogurtem greckim. Przekładamy do miseczek i dekorujemy owocami. Prawda, że proste?

    Mus czekoladowy

  • Nigdy więcej rowerem na Cres!

    Nigdy więcej rowerem na Cres!

    Cres, droga do promuTrasa: Rijeka – Omišalj – Krk – Valbiska – Merag – Cres

    Łukasz uparł się, żeby z Rijeki koniecznie pojechać na wyspy chorwackie, jak tysiące turystów z Polski, Niemiec, Włoch i Słowenii, wnioskując po rejestracjach mijających nas samochodów. Po pierwsze, to znaczny objazd nie do końca w kierunku Włoch, na które mieliśmy się kierować. Po drugie, z moich wakacji z rodzicami na Krku kilkanaście lat temu zapamiętałam przede wszystkim górzyste ukształtowanie terenu i serpentyny na przemian pod górę i w dół. Na samą myśl wszystko zaczęło mnie boleć i chciało mi się płakać. Ale Łukasza trudno było odciągnąć od jego pomysłu. Obiecał mi tylko, że prosto do Puli popłyniemy z Cresu promem i odpoczniemy. OK, umowa stoi.

    Przez most na KrkKrk i okolice okazały się bardzo turystyczne, co zauważyliśmy po cenach. Nie udało nam się z Rijeki dojechać na samą wyspę od razu, więc zatrzymaliśmy się na kempingu jeszcze przed mostem prowadzącym na Krk. No właśnie, czy Krk to wyspa, skoro prowadzi na nią most? W każdym razie kemping okazał się przybytkiem czterogwiazdkowym. Co to w zasadzie znaczy dla kogoś, kto przyjechał rozbić tam namiot? Czy dostajemy jakiś specjalny grunt? Każda miejscówka ma swoje drzewko dające rozległy cień? W łazienkach są wanny i prysznice, a każdy gość dostaje leżaczek na plażę? Oczywiście, że nie. Cztery gwiazdki przełożyły się na kosmiczną cenę 25 euro za noc dla naszej dwójki. Nawet nie wysilili się, żeby podać cenę w kunach. Po co, skoro wszystkie przyczepy kempingowe i bungalowy są okupowane przez Niemców? Turysta to tylko portfel wypchany euro. Z ciężkim sercem zapłaciliśmy i poszłam pod prysznic.

    Namiot na CresFakt, że jak na kemping łazienki były naprawdę w dobrym standardzie. Zamykane duże kabiny z prysznicem i małą szatnią do powieszenia swoich ubrań, nawet znalazł się koszyczek na kosmetyki. Ciepłej wody też było pod dostatkiem. Super! Szczególnie w porównaniu z kempingami na Węgrzech, w których ciepłą wodę miałam może przez półtorej minuty. Potem koniec tego dobrego i temperatura spada do jakichś dziesięciu stopni, aby zahartować turystów. Mimo wszystko taka cena za kemping nas poraziła.

    Refleksyjny kormoran

    Nie inaczej było w samej miejscowości Krk już na wyspie, gdzie udało się nam znaleźć kemping przy samym morzu i tamże rozstawić namiot. Tutaj 25 euro aż tak nie bolało, bo nasz namiot rzeczywiście stał przy samej plaży pod drzewkiem. O 8 rano, kiedy w środku robiło się już niewyobrażalnie duszno, przebrałam się w strój kąpielowy i zanurzyłam się w chłodnym jeszcze Adriatyku. Na plaży nie było żywej duszy…Rozkoszowałam się tą chwilą, bo wiedziałam, że już za 2 godziny zwali się tu cały zasób kempingu!

    Niebiańska plaża

    Wyruszyliśmy na zwiedzanie miasteczka Krk, które składa się z setek wąskich, kamiennych uliczek. Podobały się nam domki z drewnianymi okiennicami i wylegujące się w cieniu kotki (chyba znów tęsknię za Rudzielcem!). Poszliśmy do punktu informacji turystycznej podpytać o te promy, rzekomo kursujące do samej Puli. I co się okazało? Oczywiście promów do Puli nie ma. Od 2014 roku. Jedyną opcją dla nas było przedostanie się do promu na południu wyspy, dopłynięcie do miasta Merag na wyspie Cres, a potem dojazd do miejscowości Porozina na drugim końcu tej wyspy.

    Odległości niby nie porażające, ale w praktyce okazało się to najcięższym epizodem całej wyprawy. Port, jak można się domyśleć, jest przy samym morzu w najniższej części wyspy. Całość wysp jest przeważnie górzysta. Wydostanie się z miasta portowego za każdym razem oznaczało 10-kilometrowe wspinaczki pod górę, potem do miasteczek zjazdy w dół, następnie wydostanie się z miasteczek znów pod górę, i zjazdy do portów w dół. I tak w kółko. 26 kilometrów robiliśmy w 3, nawet 4 godziny. Zabójcze tempo.

    Droga do promuWylałam morze łez wspinając się w upale z miasta Cres drogą prowadzącą do Poroziny, przeklinałam na czym świat stoi, chciałam wsiąść w najbliższy samolot i wrócić do domu, zakopać rower głęboko i nigdy już na niego nie wsiadać. Łukasz cierpliwie wyjaśniał mi, żebym szła powolutku (2km/h) i dojdziemy dotąd, dokąd damy radę. Trudno, najwyżej nie zdążymy na prom dzisiaj, to popłyniemy jutro. Z takim nastawieniem było mi już trochę łatwiej. Po godzinie trafiliśmy do „strefy cienia” i wtedy droga pod górę nie była już taka straszna. 10 kilometrów przed portem zaczęła się za to droga w dół, mknęłam ponad 30 na godzinę, tak się nakręciłam, że nawet nie zauważyłam, gdy złapałam gumę na tylnym kole. Po chwili rower zaczął piszczeć i zobaczyłam totalnego flaka. Na szczęście udało się nam ją zmienić w ostatniej chwili przed odpłynięciem promu i wydostaliśmy się z wysp na półwysep Istria, na którym jest Pula. Złożyłam na promie przysięgę. Jeżeli kiedykolwiek jeszcze pojadę do Chorwacji to tylko klimatyzowanym samochodem. Nigdy więcej rowerem na Cres!

    Nareszcie na promie!

    P.S. Jeśli ktoś mimo wszystko jest masochistą i ma ochotę na zwiedzanie wysp chorwackich na rowerze, to możemy polecić jedną trasę prowadzącą wzdłuż dzikiego wybrzeża. Nazywa się ona Rajska Cesta i biegnie od miasta Njivice do miasta Malinska. Co kilka chwil można zatrzymać się na skałach i wskoczyć do Adriatyku. Widoki rzeczywiście rajskie, jak sugeruje nazwa trasy 🙂 Równie dobrze można zrobić na niej wędrówkę pieszą – widoki tak samo piękne, a potu i łez będzie mniej!

     

  • Rytuał oczyszczenia

    Rytuał oczyszczenia

    Rytuał oczyszczenia

    Rzecz miała miejsce pod sklepem spożywczym we wsi Štrmac. W tym sklepie zakupiliśmy nasze śniadanie, w moim przypadku złożone z kanapki Monte Snack, dwóch bułeczek, kremowego serka i mrożonej herbaty. Usiedliśmy na ławce przy boisku, obok którego był też ustawiony duży kosz na śmieci. Wtedy poczułam, że rytuał oczyszczenia musi się dokonać.

    Inspiratorem rytuału był Arnold, którego poznaliśmy na wyspie Cres. Motywem przewodnim do jego przeprowadzenia były męki, jakich zaznałam na tejże wyspie wciągając mój ciężki rower pod górę.

    W sumie moje sakwy ważą około 20 kilogramów – sprawdziłam przed wyjazdem. Gdy jedzie się płasko lub z górki, tej wagi kompletnie się nie czuje. Wystarczy jednak podjazd, by 20 kilogramów krzyczało do mnie, dawało znać boleśnie o swojej obecności, wyciskało siódme poty i hektolitry łez z oczu.

    Gdy pakowałam się na 3-miesięczną wyprawę, myślałam, że muszę wziąć tyle rzeczy, ile zmieści się w sakwach. Myślałam, że potrzebuję 25 gór, 15 dołów, 4 par butów, niezliczonej ilości kosmetyków. Wzięłam nawet lakier do paznokci, zmywacz, balsam do ciała i dwie sukienki. Brakuje tylko suszarki i prostownicy…Teraz, po mniej więcej 50 dniach w podróży, wiem, że potrzebuję połowy tych rzeczy. Są takie, z których nie zrezygnuję, na przykład ważący pewnie kilogram i zajmujący sporo miejsca ręcznik plażowy we flamingi. Ale są takie, z których nie skorzystałam ani razu. Postanowiłam się ich pozbyć.

    Raz gdy wchodziliśmy pod górę, o nachyleniu 14%, Arnold zaproponował, byśmy zamienili się rowerami. On wciągał pod górę mój – i mówił, że nie jest tak źle. Ja wzięłam jego i czułam, że żyję! Szłam pod górę, nie męczyłam się i nawet dałam rady rozmawiać nie dysząc co chwilę. OK, postanowione. Opróżniam sakwy.

    Nachylenie 14 procentJeszcze przed snem tego samego dnia analizowałam w głowie zawartość sakw i typowałam rzeczy do wyrzucenia.

    Ostatecznie rytuał, przeprowadzony pod sklepem, wyglądał w następujący sposób:

    – kilka ciuszków, które uznałam za zużyte lub ekstremalnie brudne, bez wyrzutów sumienia wyrzuciłam do kosza. Ważyły może pół kilograma, ale ja poczułam się lżejsza o 10!

    – część ubrań – cztery bluzki i szorty, które nie sprawdziły się w podróży, oddałam Arnold. Były w świetnym stanie, a on ma w Puli koleżankę, która nosi podobny rozmiar do mojego i ma zasadę, że nie kupuje nowych ciuchów. Powiedział, że na pewno się z nich ucieszy. Oddałam z jeszcze lżejszym sercem

    – pozostałe ubrania, które też były w dobrym stanie, ale Arnold powiedział, że nie są w guście jego koleżanki (ona nosi tylko biały, czarny i szary), położyłam na ławce przy sklepie. Może komuś się przydadzą.

    W sumie pozbyłam się pewnie 3-4 kilogramów. Mam zamiar też odesłać dwie książki do Polski i pozbyć się kolejnych 3 kilogramów. Gdy ruszyliśmy w drogę do Puli, czułam się lekka jak nigdy dotąd! Teraz już wiem, że w przypadku wyprawy rowerowej minimalizm to jedyna opcja. Pewnie nie jestem jeszcze gotowa, żeby jeździć totalnie lekko, bo jednak nie wyrzuciłam połowy rzeczy ze swoich sakw – to by było dopiero coś! Ale jestem na dobrej drodze 🙂

  • Teraz jeździmy we trójkę!

    Teraz jeździmy we trójkę!

    Trasa: Porozina – Brestova – Štrmac – Pula

    Spotkaliśmy go po raz pierwszy wjeżdżając mozolnie pod górę z portu w Merag, aby dotrzeć do miasta Cres na wyspie o tej samej nazwie. On zjeżdżał w dół, w przeciwnym kierunku. Do roweru miał przytroczone sakwy, na głowie miał burzę dreadów i wyglądał na wytrawnego podróżnika. Rowerzyści na drodze zawsze pozdrawiają się nawzajem, czasem wymienią kilka zdań, ale nie często zdarza się, byśmy zatrzymali się na naprawdę długą pogawędkę. Tym razem było inaczej. Arnold, bo tak się nazywał podróżnik, zasypał nas pytaniami, dokąd jedziemy i spytał, czy mamy gdzie spać. On sam znalazł świetną miejscówkę na dzikiej plaży kilka kilometrów stąd, ale w dół. My byliśmy zdecydowani jechać do miasta Cres, czyli w górę, także z tego względu, że kurczyły się zapasy jedzenia. Arnold był tam kilka dni temu, więc podpowiedział nam, że możemy się rozbić przy morzu tuż za campingiem. Doradził też, że można tam skorzystać z plażowego prysznica. Super! Zaznaczyliśmy sobie to miejsce na mapie. Arnold powiedział, że następnego dnia będzie płynął z wyspy promem na półwysep, a potem jechał w kierunku Puli. To tak jak my! Pożegnaliśmy się i śmialiśmy się, że może jutro spotkamy się na promie.

    Cres

    Życie składa się ze zbiegów okoliczności. Bo jakim cudem rzeczywiście spotkaliśmy się z Arnim na promie, przedostatnim tego dnia? Prom odpływał co godzinę, więc szanse nie były duże. Tym bardziej, że planowaliśmy dotrzeć do przeprawy dużo szybciej, jednak masakryczne ukształtowanie terenu wyspy Cres pokrzyżowało nam skutecznie plany. Gdy prom dobijał już do brzegu w Brestovej i szykowaliśmy rowery do dalszej drogi, ktoś podbiegł w naszą stronę i krzyknął „Hi, you guys”. Tak, to był Arnold. Super, jedziemy do Puli we trójkę!

    Zaczęło się robić ciemno, a więc także przyjemnie chłodno. Jazda rowerem przestała być torturą, bardziej przypominała przyjemność. Była godzina 21.00, więc nie spodziewaliśmy się dotrzeć do Puli jeszcze tego samego dnia. Najwcześniej bylibyśmy na miejscu koło drugiej w nocy. Po prostu jechaliśmy do przodu. Arnold powiedział, że będzie szukał miejsca do rozbicia się na dziko w jakimś lesie, my szczerze mówiąc liczyliśmy tej nocy na łóżko i łazienkę. Zatrzymaliśmy się nawet przy jakimś hotelu po drodze, ale nie uśmiechało się nam płacić 90 euro za nocleg. Kompletne zdzierstwo! Nie wiem, co musiałoby być w tej cenie, żebym tyle zapłaciła. Prywatny basen, klimatyzacja, śniadanie, obiad, drinki i masaż? Nie sądzę. Zjedliśmy kolację i koło 22 ruszyliśmy w dalszą drogę.

    Wyspa Cres

    Przy okazji podpytałam Arnolda o jego wyprawę. Okazało się, że jest w ciągłej podróży od 2012 roku. Można powiedzieć, że prowadzi życie nomada. Jest totalnym minimalistą, cały jego dobytek to jakieś 10-15 kilogramów, w tym namiot i materac. Mieszkał w Paryżu, przyjmował na Couchsurfingu wielu podróżników i w końcu poczuł potrzebę wyjechać gdzieś z Francji na dłużej i nie wracać. Pół roku mieszkał w Budapeszcie, pół roku w Zagrzebiu i rok w Wiedniu. W każdym z tych miejsc korzystał z workaway.com, a więc pracował w zamian za zakwaterowanie, na przykład w hostelach lub sklepach rowerowych. Ma w planach podobny wyjazd do Krakowa, ale dopiero, gdy dni zaczną być chłodniejsze. Na razie wybiera się do Czarnogóry.

    Arnold pod drzewem figowymPróbowaliśmy znaleźć jakieś fajne miejsce w lesie do rozbicia się na dziko, bo straciłam już nadzieję na znalezienie noclegu tańszego niż 50 euro…Odbiliśmy w jednym miejscu z głównej drogi do lasu, ale było zbyt głośno, by tam spać. Arnold jest specem od szukania świetnych miejsc na nocleg, więc zaproponował, byśmy dojechali do wsi o nazwie Štrmac, odjechali daleko od ruchliwej ulicy i poszukali miejsca w lesie tuż za wsią. Ostatecznie znaleźliśmy kawałek sadu. Teren był płaski, namioty rozbiliśmy pod koronami drzew, w oddali było słychać jeszcze trochę ujadanie psów, które podekscytował nasz przejazd. Koło północy wszyscy zainstalowaliśmy się w namiotach. Spałam jak dziecko.

    Kemping w sadzie owocowym

    Rano ruszyliśmy wspólnie w drogę na Pulę. Arnold był dużo szybszy niż my, jednak jego bagaże ważyły dwa razy mniej niż moje, więc nawet podjazdy pod górę nie stanowiły problemu. My ciągnęliśmy się w ogonie, czasem prowadziliśmy rowery, bo nie daliśmy rady jechać dalej. Arnold czekał na nas i robił sobie przystanki. Na przykład przy drzewkach figowych, które rosły przy drodze. Zrywał owoce na kolację. Starał się nie wydawać zbyt dużo pieniędzy. Kasę przepuszczał jedynie w piekarniach, które w Chorwacji są najcudowniejszym miejscem na śniadania, obiady i kolacje.

    Figi prosto z drzewka

    W Puli rozdzieliliśmy się. Arnold pojechał do swojej koleżanki, u której ma zamiar spędzić kilka dni. My poszliśmy do Idy, u której zatrzymujemy się na Couchsurfingu. Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy. Pula nie jest dużym miastem. Jest więc dużo miejsca na zbiegi okoliczności 🙂