Tag: Porozina

  • Nigdy więcej rowerem na Cres!

    Nigdy więcej rowerem na Cres!

    Cres, droga do promuTrasa: Rijeka – Omišalj – Krk – Valbiska – Merag – Cres

    Łukasz uparł się, żeby z Rijeki koniecznie pojechać na wyspy chorwackie, jak tysiące turystów z Polski, Niemiec, Włoch i Słowenii, wnioskując po rejestracjach mijających nas samochodów. Po pierwsze, to znaczny objazd nie do końca w kierunku Włoch, na które mieliśmy się kierować. Po drugie, z moich wakacji z rodzicami na Krku kilkanaście lat temu zapamiętałam przede wszystkim górzyste ukształtowanie terenu i serpentyny na przemian pod górę i w dół. Na samą myśl wszystko zaczęło mnie boleć i chciało mi się płakać. Ale Łukasza trudno było odciągnąć od jego pomysłu. Obiecał mi tylko, że prosto do Puli popłyniemy z Cresu promem i odpoczniemy. OK, umowa stoi.

    Przez most na KrkKrk i okolice okazały się bardzo turystyczne, co zauważyliśmy po cenach. Nie udało nam się z Rijeki dojechać na samą wyspę od razu, więc zatrzymaliśmy się na kempingu jeszcze przed mostem prowadzącym na Krk. No właśnie, czy Krk to wyspa, skoro prowadzi na nią most? W każdym razie kemping okazał się przybytkiem czterogwiazdkowym. Co to w zasadzie znaczy dla kogoś, kto przyjechał rozbić tam namiot? Czy dostajemy jakiś specjalny grunt? Każda miejscówka ma swoje drzewko dające rozległy cień? W łazienkach są wanny i prysznice, a każdy gość dostaje leżaczek na plażę? Oczywiście, że nie. Cztery gwiazdki przełożyły się na kosmiczną cenę 25 euro za noc dla naszej dwójki. Nawet nie wysilili się, żeby podać cenę w kunach. Po co, skoro wszystkie przyczepy kempingowe i bungalowy są okupowane przez Niemców? Turysta to tylko portfel wypchany euro. Z ciężkim sercem zapłaciliśmy i poszłam pod prysznic.

    Namiot na CresFakt, że jak na kemping łazienki były naprawdę w dobrym standardzie. Zamykane duże kabiny z prysznicem i małą szatnią do powieszenia swoich ubrań, nawet znalazł się koszyczek na kosmetyki. Ciepłej wody też było pod dostatkiem. Super! Szczególnie w porównaniu z kempingami na Węgrzech, w których ciepłą wodę miałam może przez półtorej minuty. Potem koniec tego dobrego i temperatura spada do jakichś dziesięciu stopni, aby zahartować turystów. Mimo wszystko taka cena za kemping nas poraziła.

    Refleksyjny kormoran

    Nie inaczej było w samej miejscowości Krk już na wyspie, gdzie udało się nam znaleźć kemping przy samym morzu i tamże rozstawić namiot. Tutaj 25 euro aż tak nie bolało, bo nasz namiot rzeczywiście stał przy samej plaży pod drzewkiem. O 8 rano, kiedy w środku robiło się już niewyobrażalnie duszno, przebrałam się w strój kąpielowy i zanurzyłam się w chłodnym jeszcze Adriatyku. Na plaży nie było żywej duszy…Rozkoszowałam się tą chwilą, bo wiedziałam, że już za 2 godziny zwali się tu cały zasób kempingu!

    Niebiańska plaża

    Wyruszyliśmy na zwiedzanie miasteczka Krk, które składa się z setek wąskich, kamiennych uliczek. Podobały się nam domki z drewnianymi okiennicami i wylegujące się w cieniu kotki (chyba znów tęsknię za Rudzielcem!). Poszliśmy do punktu informacji turystycznej podpytać o te promy, rzekomo kursujące do samej Puli. I co się okazało? Oczywiście promów do Puli nie ma. Od 2014 roku. Jedyną opcją dla nas było przedostanie się do promu na południu wyspy, dopłynięcie do miasta Merag na wyspie Cres, a potem dojazd do miejscowości Porozina na drugim końcu tej wyspy.

    Odległości niby nie porażające, ale w praktyce okazało się to najcięższym epizodem całej wyprawy. Port, jak można się domyśleć, jest przy samym morzu w najniższej części wyspy. Całość wysp jest przeważnie górzysta. Wydostanie się z miasta portowego za każdym razem oznaczało 10-kilometrowe wspinaczki pod górę, potem do miasteczek zjazdy w dół, następnie wydostanie się z miasteczek znów pod górę, i zjazdy do portów w dół. I tak w kółko. 26 kilometrów robiliśmy w 3, nawet 4 godziny. Zabójcze tempo.

    Droga do promuWylałam morze łez wspinając się w upale z miasta Cres drogą prowadzącą do Poroziny, przeklinałam na czym świat stoi, chciałam wsiąść w najbliższy samolot i wrócić do domu, zakopać rower głęboko i nigdy już na niego nie wsiadać. Łukasz cierpliwie wyjaśniał mi, żebym szła powolutku (2km/h) i dojdziemy dotąd, dokąd damy radę. Trudno, najwyżej nie zdążymy na prom dzisiaj, to popłyniemy jutro. Z takim nastawieniem było mi już trochę łatwiej. Po godzinie trafiliśmy do „strefy cienia” i wtedy droga pod górę nie była już taka straszna. 10 kilometrów przed portem zaczęła się za to droga w dół, mknęłam ponad 30 na godzinę, tak się nakręciłam, że nawet nie zauważyłam, gdy złapałam gumę na tylnym kole. Po chwili rower zaczął piszczeć i zobaczyłam totalnego flaka. Na szczęście udało się nam ją zmienić w ostatniej chwili przed odpłynięciem promu i wydostaliśmy się z wysp na półwysep Istria, na którym jest Pula. Złożyłam na promie przysięgę. Jeżeli kiedykolwiek jeszcze pojadę do Chorwacji to tylko klimatyzowanym samochodem. Nigdy więcej rowerem na Cres!

    Nareszcie na promie!

    P.S. Jeśli ktoś mimo wszystko jest masochistą i ma ochotę na zwiedzanie wysp chorwackich na rowerze, to możemy polecić jedną trasę prowadzącą wzdłuż dzikiego wybrzeża. Nazywa się ona Rajska Cesta i biegnie od miasta Njivice do miasta Malinska. Co kilka chwil można zatrzymać się na skałach i wskoczyć do Adriatyku. Widoki rzeczywiście rajskie, jak sugeruje nazwa trasy 🙂 Równie dobrze można zrobić na niej wędrówkę pieszą – widoki tak samo piękne, a potu i łez będzie mniej!

     

  • Teraz jeździmy we trójkę!

    Teraz jeździmy we trójkę!

    Trasa: Porozina – Brestova – Štrmac – Pula

    Spotkaliśmy go po raz pierwszy wjeżdżając mozolnie pod górę z portu w Merag, aby dotrzeć do miasta Cres na wyspie o tej samej nazwie. On zjeżdżał w dół, w przeciwnym kierunku. Do roweru miał przytroczone sakwy, na głowie miał burzę dreadów i wyglądał na wytrawnego podróżnika. Rowerzyści na drodze zawsze pozdrawiają się nawzajem, czasem wymienią kilka zdań, ale nie często zdarza się, byśmy zatrzymali się na naprawdę długą pogawędkę. Tym razem było inaczej. Arnold, bo tak się nazywał podróżnik, zasypał nas pytaniami, dokąd jedziemy i spytał, czy mamy gdzie spać. On sam znalazł świetną miejscówkę na dzikiej plaży kilka kilometrów stąd, ale w dół. My byliśmy zdecydowani jechać do miasta Cres, czyli w górę, także z tego względu, że kurczyły się zapasy jedzenia. Arnold był tam kilka dni temu, więc podpowiedział nam, że możemy się rozbić przy morzu tuż za campingiem. Doradził też, że można tam skorzystać z plażowego prysznica. Super! Zaznaczyliśmy sobie to miejsce na mapie. Arnold powiedział, że następnego dnia będzie płynął z wyspy promem na półwysep, a potem jechał w kierunku Puli. To tak jak my! Pożegnaliśmy się i śmialiśmy się, że może jutro spotkamy się na promie.

    Cres

    Życie składa się ze zbiegów okoliczności. Bo jakim cudem rzeczywiście spotkaliśmy się z Arnim na promie, przedostatnim tego dnia? Prom odpływał co godzinę, więc szanse nie były duże. Tym bardziej, że planowaliśmy dotrzeć do przeprawy dużo szybciej, jednak masakryczne ukształtowanie terenu wyspy Cres pokrzyżowało nam skutecznie plany. Gdy prom dobijał już do brzegu w Brestovej i szykowaliśmy rowery do dalszej drogi, ktoś podbiegł w naszą stronę i krzyknął „Hi, you guys”. Tak, to był Arnold. Super, jedziemy do Puli we trójkę!

    Zaczęło się robić ciemno, a więc także przyjemnie chłodno. Jazda rowerem przestała być torturą, bardziej przypominała przyjemność. Była godzina 21.00, więc nie spodziewaliśmy się dotrzeć do Puli jeszcze tego samego dnia. Najwcześniej bylibyśmy na miejscu koło drugiej w nocy. Po prostu jechaliśmy do przodu. Arnold powiedział, że będzie szukał miejsca do rozbicia się na dziko w jakimś lesie, my szczerze mówiąc liczyliśmy tej nocy na łóżko i łazienkę. Zatrzymaliśmy się nawet przy jakimś hotelu po drodze, ale nie uśmiechało się nam płacić 90 euro za nocleg. Kompletne zdzierstwo! Nie wiem, co musiałoby być w tej cenie, żebym tyle zapłaciła. Prywatny basen, klimatyzacja, śniadanie, obiad, drinki i masaż? Nie sądzę. Zjedliśmy kolację i koło 22 ruszyliśmy w dalszą drogę.

    Wyspa Cres

    Przy okazji podpytałam Arnolda o jego wyprawę. Okazało się, że jest w ciągłej podróży od 2012 roku. Można powiedzieć, że prowadzi życie nomada. Jest totalnym minimalistą, cały jego dobytek to jakieś 10-15 kilogramów, w tym namiot i materac. Mieszkał w Paryżu, przyjmował na Couchsurfingu wielu podróżników i w końcu poczuł potrzebę wyjechać gdzieś z Francji na dłużej i nie wracać. Pół roku mieszkał w Budapeszcie, pół roku w Zagrzebiu i rok w Wiedniu. W każdym z tych miejsc korzystał z workaway.com, a więc pracował w zamian za zakwaterowanie, na przykład w hostelach lub sklepach rowerowych. Ma w planach podobny wyjazd do Krakowa, ale dopiero, gdy dni zaczną być chłodniejsze. Na razie wybiera się do Czarnogóry.

    Arnold pod drzewem figowymPróbowaliśmy znaleźć jakieś fajne miejsce w lesie do rozbicia się na dziko, bo straciłam już nadzieję na znalezienie noclegu tańszego niż 50 euro…Odbiliśmy w jednym miejscu z głównej drogi do lasu, ale było zbyt głośno, by tam spać. Arnold jest specem od szukania świetnych miejsc na nocleg, więc zaproponował, byśmy dojechali do wsi o nazwie Štrmac, odjechali daleko od ruchliwej ulicy i poszukali miejsca w lesie tuż za wsią. Ostatecznie znaleźliśmy kawałek sadu. Teren był płaski, namioty rozbiliśmy pod koronami drzew, w oddali było słychać jeszcze trochę ujadanie psów, które podekscytował nasz przejazd. Koło północy wszyscy zainstalowaliśmy się w namiotach. Spałam jak dziecko.

    Kemping w sadzie owocowym

    Rano ruszyliśmy wspólnie w drogę na Pulę. Arnold był dużo szybszy niż my, jednak jego bagaże ważyły dwa razy mniej niż moje, więc nawet podjazdy pod górę nie stanowiły problemu. My ciągnęliśmy się w ogonie, czasem prowadziliśmy rowery, bo nie daliśmy rady jechać dalej. Arnold czekał na nas i robił sobie przystanki. Na przykład przy drzewkach figowych, które rosły przy drodze. Zrywał owoce na kolację. Starał się nie wydawać zbyt dużo pieniędzy. Kasę przepuszczał jedynie w piekarniach, które w Chorwacji są najcudowniejszym miejscem na śniadania, obiady i kolacje.

    Figi prosto z drzewka

    W Puli rozdzieliliśmy się. Arnold pojechał do swojej koleżanki, u której ma zamiar spędzić kilka dni. My poszliśmy do Idy, u której zatrzymujemy się na Couchsurfingu. Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy. Pula nie jest dużym miastem. Jest więc dużo miejsca na zbiegi okoliczności 🙂